Ode aan Theo en Vince

Ik duwde net op de verzendknop. T'is weg, niets meer aan te veranderen, daar ging mijn Theo! Ik ging niet meedoen, want met mijn "groot" zelfvertrouwen zag ik dat niet zitten. Maar hé, wie niet meedoet, wint sowieso niet he, dus kan ik maar evengoed mijn kans wagen.

Een Theo'tje met paspelzak, contrasterende details, een folieke op de achterkant en in een -in mijn ogen- zalig stofje! Model van dienst is mijn lief neefje Vince. 3 jaar oud, de reden waarom ik voor Kamsnaps koos. Een heerlijkheid in de ochtend wanneer hij zelf zijn hemd kan "dichtknopen".

Het nemen van de foto's was uiteindelijk niet vanzelfsprekend want meneertje lag in coma-slaap toen ik arriveerde. Chanteren met chocolade, koekjes, zijn favoriete film, niets haalde uit. Ik had al compassie met 't kind. Maar toen hij hoorde dat kleine Lenn mee was ging er plotseling een oogje open. Fieuw!
Ik opteerde al voor de jongere eenjarige versie van het gezin aangezien die nog klaarwakker rondliep maar 't ging niet echt flatterend zijn :)

Enough said, beelden zeggen meer dan woorden:

En de beloning natuurlijk :) "Vince dat zijn 3 tattoo's he, ik zal er eentje uitknippen"
Neeeee tante, allemaal, dan kan ik dat morgen aan mijn juf tonen.
Alé dan.